Home
Witamy, Gościu
Nazwa użytkownika Hasło: Zapamiętaj mnie

100% dowód na istnienie Boga
(1 przeglądających) (1) Gość

TEMAT: 100% dowód na istnienie Boga

Odp: 100% dowód na istnienie Boga 8 lata, 7 mies. temu #2233

  • frater
  • ( Admin )
  • Offline
  • Administrator
  • Posty: 1366
  • Oklaski: 8
Jeden z 100 % dowodów na Istnienie PANA JEZUSA w Cudach EUCHARYSTYCZNYCH

www.kryminalistyka.fr.pl/forensic_DNA.php

Wykrywanie polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych.
Na tak przygotowany filtr nakłada się film rentgenowski. Film utrwala lokalizację radioaktywnego rozpadu. Dostaje się w ten sposób „genetyczne odciski palców” – obraz fragmentu DNA przypominający swoim wyglądem kod paskowy.
W typowej analizie DNA dla celów sądowych zostaje scharakteryzowany polimorfizm DNA dla paru różnych chromosomów. Po uzyskaniu zdjęcia rentgenowskiego dla pojedynczej sondy, radioaktywność na filtrze Southerna może być usunięta za pomocą roztworu o wysokiej temperaturze. Filtr może być hybrydyzowany wiele razy z innymi sondami radioaktywnymi. Komplet tak uzyskanych zdjęć jest profilem DNA.





RFLP - restriction fragment lenght polymorphism - w ogromnym skrócie metoda opiera się na założeniu, iż molekuły (czyli fragmenty drabinki DNA) różnych ludzi mają rożne rozmiary. Dlatego też metoda polega na umieszczeniu DNA na ujemnym biegunie płytki pokrytej żelem i przepuszczenie przez nią prądu. Molekuły migrują do dodatniego bieguna. Następnie poddaje je się działaniu tzw. sond - czyli krótkich fragmentów łańcucha DNA oznaczonego radioizotopem. Na filtr nakłada się film rentgenowski i uzyskuje w wyniku znane większości paski przypominające kod kreskowy. Potem wystarczy porównać ich długość.
Temat został zablokowany.

Odp: 100% dowód na istnienie Boga 8 lata, 4 mies. temu #2514

  • frater
  • ( Admin )
  • Offline
  • Administrator
  • Posty: 1366
  • Oklaski: 8
Oblicze Zbawiciela
Nasz Dziennik, 2012-04-06

Czy wiemy, jak wyglądał Jezus Chrystus? Po badaniach Całunu Turyńskiego, bodaj najważniejszej relikwii Męki Pańskiej, wydaje się, że tak. Co więcej, obraz twarzy mężczyzny sporządzony na podstawie Całunu co do milimetra zgadza się z odbiciem zachowanym na innej chuście, którą po śmierci na Krzyżu owinięto głowę Chrystusa. Na tej lnianej tkaninie, określanej jako Sudarion i przechowywanej w katedrze w Oviedo w Asturii na terenie północnej Hiszpanii, zachowały się liczne ślady krwi. Na ich podstawie można odczytać dodatkowe szczegóły dotyczące śmierci i pochówku Jezusa.


Opowieść Sudarionu
Nic więc dziwnego, że Sudarion z Oviedo, podobnie jak Całun, jest przedmiotem ogromnego zainteresowania całego chrześcijańskiego (i pewnie nie tylko) świata. - Każdy dobrze wie, że w śladach krwi można czytać jak w książce - mówi niemiecki historyk Michael Hesemann, autor wydanej w Niemczech dwa lata temu publikacji "Chusta z Krwią Chrystusa", w której zebrał opinie kilkudziesięciu naukowców drobiazgowo badających Sudarion z Oviedo i potwierdzających jego autentyczność.
Pierwszą wzmiankę o tej niezwykłej relikwii znajdujemy w Ewangelii św. Jana, który jako jedyny z ewangelistów był w Poranek Wielkanocny w Grobie Pańskim. Święty Jan opisuje, że kiedy Piotr z towarzyszącym mu uczniem szli do grobu, "ów drugi uczeń" dotarł na miejsce jako pierwszy. I dalej czytamy: "A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu" (J 20, 5-7). Według źródeł starochrześcijańskich, pierwszym jej właścicielem i strażnikiem miał być święty Piotr. Los chusty w pierwszych sześciu stuleciach jest nieznany. Historycy przypuszczają, że mogła być ukrywana gdzieś w Ziemi Świętej. W góry Asturii w północnej Hiszpanii trafiła w roku 712 wraz z chrześcijańskimi rycerzami, którzy schronili się tam przed Maurami. Kilkadziesiąt lat później wydobyto ją z ukrycia i umieszczono w skarbcu katedry w Oviedo, gdzie znajduje się do dziś.
Plamy krwi zostały zbadane przez wybitnych hiszpańskich i amerykańskich patologów. Zrobili to niezwykle dokładnie i precyzyjnie. Z ich badań wynika, że chustą o wymiarach 85,5 na 52,6 cm owinięto głowę Ukrzyżowanego tuż po Jego śmierci, kiedy jeszcze wisiał na Krzyżu. Stało się tak według żydowskiego obyczaju, zgodnie z którym twarz zmarłego przykrywana była tuż po zgonie. Ponieważ cała twarz Jezusa była pokryta krwią, toteż na płótnie pozostało wyraźne jej odbicie. Na tej podstawie można stwierdzić, że zmarły mężczyzna miał wysokie czoło, delikatny, smukły, w części środkowej zwężony nos, brodę i długie włosy do ramion. Na chuście znajduje się również odcisk tyłu głowy, na którym widoczne są plamy krwi wielkości kropek po ranach kłutych, jak również spięte, przesiąknięte krwią włosy. Identyczny obraz otrzymano w czasie badań nad Całunem Turyńskim. Także grupa krwi na obydwu chustach jest ta sama - AB. Badania mikrobiologiczne wykazały również obecność pyłków tych samych roślin, które w okresie marca i kwietnia kwitną w okolicach Jerozolimy, jak również aloesu i mirry.

Symfonia bólu
Ciało wisiało w pozycji pionowej jeszcze przynajmniej godzinę po śmierci, ramiona były rozłożone, głowa silnie zwisająca na prawe ramię. Jeśli więc za godzinę śmierci Jezusa przyjmuje się 15.00, to wychodzi na to, że Jego Ciało zostało zdjęte z Krzyża około godz. 16.00. W kwestii przyczyny śmierci hiszpańscy patolodzy w pełni zgadzają się z badaczami Całunu Turyńskiego - jest nią zatrzymanie akcji serca i krążenia spowodowane odmą płuc powstałą na skutek uszkodzeń związanych z szokiem pourazowym.
Amerykański lekarz sądowy prof. Frederick Zugibe zajmujący się badaniem procesów medycznych zachodzących w ciałach osób krzyżowanych w starożytności, na którego powołuje się w swojej książce Michael Hesemann, stwierdza, że taki fizyczny szok u skazańców wywoływało już samo biczowanie. W jego następstwie w płucach ubiczowanego gromadził się płyn, tzw. wysięk z opłucnej, który powodował trudności w oddychaniu i silny ból. Dodatkowo utrata krwi i płynów z organizmu prowadziła do "wstrząsu hipowolemicznego" - czyli zapaści krążeniowej. Jeszcze bardziej nieznośny ból sprawiały rany od gwoździ, które nie były wbijane - tak jak to jest przedstawiane w sztuce - w dłonie (nie wytrzymałyby ciężaru ciała), ale w nadgarstki, a tym samym w meridian nerwów. W tym momencie cierpienie było tak potężne, że u wielu krzyżowanych ofiar musiało powodować omdlenie. Ból potęgował się jeszcze bardziej, kiedy poprzeczna belka, do której były przybite ręce, była podciągana przez oprawców do góry tak, żeby cały ciężar ciała zawisł na wbitych w nią gwoździach. Wyraz "excruciare" utarł się w języku łacińskim jako określenie niewyobrażalnych mąk na skutek ukrzyżowania. Skazańcy wili się pod wpływem okropnego bólu, co Rzymianie cynicznie nazywali "tańcem na krzyżu". Nogi skazańca automatycznie szukały słupa, aby móc się podeprzeć i choć trochę uśmierzyć tortury, aż do momentu, kiedy kaci brutalnie je chwytali i długim gwoździem przybijali do drzewa.
Następne godziny były symfonią niekończących się męczarni. Głęboki, palący i promieniujący ból ran od gwoździ zagłuszał ból poranionej cierniową koroną głowy i pokrytych otwartymi jeszcze po biczowaniu ranami pleców. Do tego dochodził ból rozciągniętych ramion, intensywne skurcze łydek i nieznośne pragnienie. - Rzeczywiście było tak, jakby w tym jednym miejscu i czasie, w tym jednym Człowieku, skumulowało się cierpienie całej ludzkości - zauważa Michael Hesemann i dodaje: - Jednak On zamiast przeklinać, wybaczył swoim oprawcom.
Z upływem godzin w płucach gromadziło się coraz więcej płynu, co w końcu uniemożliwiało oddychanie i nieuchronnie prowadziło do zatrzymania krążenia i ustania akcji serca.

Krew Życia
Z Sudarionu z Oviedo można wyczytać także to, że Zmarły po zdjęciu z Krzyża przez kolejną godzinę leżał głową na twardym podłożu; zapewne był to czas potrzebny na wyciągnięcie gwoździ i uwolnienie ciała od belki poprzecznej. Potem, prawdopodobnie około godz. 17.00, Ciało przeniesiono na niewielką odległość, niosąc je głową w dół. Jako że nastąpiło już zesztywnienie pośmiertne, ukośna pozycja głowy pozostała niezmieniona. Przez cały ten czas była ona owinięta związaną w kształcie kaptura chustą. W czasie przenosin przez nos Ukrzyżowanego wydobyła się na zewnątrz mieszanina krwi i płynu z płuc. W ten sposób powstała duża, centralna plama krwi na Sudarionie. To pokazuje również, jak dramatyczne były to chwile. Patolodzy odkryli na chuście odciski palców, palców tak delikatnych i wąskich, że mogły należeć tylko do kobiety. Kobieta ta, być może Maryja, działała błyskawicznie. Docisnęła najpierw chustę do twarzy Jezusa, a potem - żeby zatamować krwotok - ścisnęła nią płatki Jego nosa. Najwidoczniej bardzo ważne było to, aby przeszkodzić wylewaniu się drogocennej Krwi na ziemię. Również ta czynność odpowiadała żydowskim obyczajom, ponieważ krew, która wypływała w momencie śmierci lub chwilę potem, uważana była przez Żydów za "krew życia" i siedzibę duszy. Dlatego nie wolno jej było utracić. Musiała zostać pochowana razem ze zmarłym.
Po dojściu do grobu chusta, bez rozwiązywania węzła, została ściągnięta z głowy Chrystusa i położona w innej części grobowca, dokładnie tak, jak to opisał św. Jan w swojej Ewangelii. Ciało zostało prowizorycznie obmyte i położone na nowej, czystej lnianej chuście, dziś znanej jako Całun Turyński. Musiano się przy tym bardzo spieszyć, ponieważ około godziny 18.00 rozpoczynał się szabat. Pozostało zatem tylko 45 minut. Dlatego kobiety postanowiły przyjść powtórnie w niedzielny poranek, aby namaścić Ciało i zawinąć Je w płótna, jak nakazywał żydowski obyczaj. Jednak nigdy do tego nie doszło, ponieważ Grób był pusty. Jezus powstał z martwych.

Popiersie Jezusa
W czasie 4. Międzynarodowego Kongresu "Treffpunkt Weltkirche" w Wźrzburgu, zorganizowanego w 2011 r. przez organizację Pomoc Kościołowi w Potrzebie, Michael Hesemann przedstawił popiersie Jezusa Chrystusa, które rok wcześniej pokazał także Ojcu Świętemu. Popiersie jest owocem żmudnej pracy prof. Juana Manuela Minarro, wykładowcy Instytutu Medycyny Sądowej na Uniwersytecie w Sewilli. Profesor Minarro zajmujący się rekonstruowaniem wyglądu nieżyjących ludzi tylko na podstawie ich czaszek bądź też silnie zniekształconych zwłok, spędził tysiące godzin na badaniu najpierw Całunu Turyńskiego, a następnie Chusty z Oviedo, aby w końcu móc stwierdzić całkowitą zgodność odbitych na tych dwóch tkaninach wizerunków. Otrzymawszy jeden spójny obraz, przystąpił do usuwania wszystkich śladów i ran powstałych na skutek aktów okrucieństwa. W otrzymaniu stanu twarzy Jezusa sprzed Drogi Krzyżowej i śmierci na Krzyżu pomagał mu inny lekarz sądowy prof. Luis Frontela. Wynik robi naprawdę duże wrażenie. - Dla mnie jest to najbardziej niesamowity portret Jezusa, jaki kiedykolwiek został stworzony! - mówi Hesemann.


Chusta św. Weroniki
Całun Turyński i Sudarion z Oviedo to nie jedyne płótna, które towarzyszyły Jezusowi w czasie od Wielkiego Piątku do Niedzieli Zmartwychwstania. Kolejnym, które pozwala odtworzyć ziemskie oblicze Jezusa Chrystusa, identyczne z tym otrzymanym na podstawie dwóch wymienionych powyżej relikwii, jest Chusta z Manopello, znana bardziej jako chusta, którą św. Weronika otarła twarz Zbawiciela w czasie Jego drogi na Golgotę. Historię i opis tego owianego legendą płótna, na którym miało pozostać odbicie twarzy Chrystusa, odnajdujemy w albumie "Świadkowie tajemnicy. Śledztwo w sprawie relikwii Chrystusowych", który po Świętach Wielkanocnych ukaże się w wydawnictwie Rosikon Press. Jego autorzy, Grzegorz Górny i Janusz Rosikoń, jeżdżąc przez dwa lata po świecie i poszukując relikwii Męki Pańskiej, dotarli również do małego kościółka Manopello we włoskiej Abruzji, gdzie przechowywana jest owa chusta i gdzie można ją zobaczyć. "Od pierwszego spojrzenia widzi się w niej znaną z wielu ikon twarz Chrystusa", piszą autorzy albumu. Co ciekawe, każdy widzi ją nieco inaczej - zależnie od kąta patrzenia i rodzaju oświetlenia. Gdy na welon pada snop światła, chusta staje się całkowicie przeźroczysta, a twarz Chrystusa znika. - Żadna fotografia nie oddaje naprawdę wyglądu oryginału - twierdzi ks. prof. Heinrich Pfeiffer, wykładowca historii sztuki na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie.
To, że o chuście św. Weroniki stało się w ostatnim czasie głośno, jest zasługą jeszcze kilku innych Niemców, a przede wszystkim trapistki, siostry Blandiny Paschalis Schlömer, która jako pierwsza odkryła podobieństwo Oblicza z Manopello do twarzy Jezusa na Całunie Turyńskim. W 2003 r. siostra Blandina opuściła na stałe Niemcy i zamieszkała w pustelni niedaleko kościoła w Manopello, gdzie utrzymuje się z tworzenia ikon i niemal każdego dnia kontempluje wizerunek Chrystusa. Natomiast w 2005 r. do miasteczka zawitał ks. kard. Joachim Meisner z Kolonii. Był tak zafascynowany widokiem Boskiego Oblicza, że do Jego obejrzenia namówił swojego rodaka, ks. kard. Josepha Ratzingera, który przybył do Manopello rok później, już jako Papież Benedykt XVI.
Kolejną niezwykłą relikwię mogą zobaczyć pielgrzymi, którzy w okresie od 13 kwietnia do 13 maja udadzą się do katedry w Trewirze. Chodzi o Świętą Szatę Chrystusa odnalezioną w 1196 r. w trakcie prac remontowych prowadzonych w katedrze św. Piotra w Trewirze, będącej najstarszym kościołem na terenie Niemiec. Do tej pory nie udało się w stu procentach stwierdzić, czy suknia z Trewiru rzeczywiście należała do Jezusa. Dowodem na jej autentyczność mogą być jednak liczne cuda, do których dochodzi przy każdym wystawieniu jej na widok publiczny.
Wielkim wyzwaniem dla współczesnej nauki jest również Tunika z Argenteuil, małego podparyskiego miasteczka. Ubiór Żydów mieszkających w Palestynie w czasach Chrystusa składał się z kilku części: tuniki spodniej zakładanej bezpośrednio na ciało, tuniki wierzchniej lub sukni oraz płaszcza. I to właśnie ta pierwsza szata, utkana w całości z jednego materiału i - jak pisał św. Jan - bez szwu - ma być przechowywana w Argenteuil. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że Tunika została odkupiona od oprawców Jezusa przez bliskie Mu osoby. Do Francji na początku IX wieku przywiózł ją cesarz Karol Wielki, znany swoim współczesnym jako czciciel relikwii. Za autentycznością Tuniki z Argenteuil przemawia między innymi to, że jej nałożenie na tylną sylwetkę z Całunu Turyńskiego pokazuje zgodność między układem ran na obu płótnach.

Ile wiary, a ile ciekawości?
Całun Turyński, Sudarion z Oviedo, Chusta z Manopello, Suknia z Trewiru, Tunika z Argenteuil czy wreszcie Święty Krzyż, Kolumna Biczowania oraz Korona Cierniowa - rozwój nauki pozwala na coraz dokładniejsze badanie śladów ziemskiego życia i męki Jezusa Chrystusa, choć od zbawczych wydarzeń upłynęło już ponad dwa tysiące lat. Wyniki tych badań są zdumiewające i czynią nas poniekąd świadkami największej Tajemnicy. Dzięki nim możemy nawet zobaczyć twarz Zbawiciela odtworzoną z nieomal fotograficzną dokładnością. Tylko jak do tego odnieść słowa, jakie po swoim Zmartwychwstaniu Jezus skierował do Tomasza: "Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli"? Według Michaela Hesemanna, potrzebujemy widocznych znaków, które ciągle na nowo przypominają nam o prawdzie naszej wiary. - Pozostawił je sam Jezus, wymieniane są nawet w Ewangeliach - mówi historyk. Jego zdaniem, nie dzieje się tak bez powodu. - Dają one również sceptykom możliwość przeżycia dramaturgii Wielkiego Piątku i Radosnej Nowiny Wielkanocnego Poranka. Wtedy i oni będą mogli tak jak "niewierny" Tomasz zakrzyknąć: "Pan mój i Bóg mój!".



Bogusław Rąpała

www.radiomaryja.pl/artykuly.php?id=1143393
Temat został zablokowany.

Odp: 100% dowód na istnienie Boga 8 lata, 1 miesiąc temu #2739

  • PawelP
  • ( Użytkownik )
  • Offline
  • Świeżak
  • Posty: 9
  • Oklaski: 2
Polecam prezentację na You Tube: „Dowody na istnienie Boga i życia po śmierci”. Wymieniono w niej zjawiska, które wskazują na istnienie Boga. Zmieniły one życie wielu osób na całym świecie. W filmiku jest mowa o takich rzeczach jak: -niewytłumaczalne, cudowne uzdrowienia cielesne, -mistycy i stygmatycy, - cuda eucharystyczne, -niezwykłe wizerunki, -krwawiące, płaczące figury, krucyfiksy i obrazy, -objawienia prywatne Boga i Matki Bożej, -objawianie się zmarłych, -opętania, -śmierć kliniczna i inne. W większości zagadnień podano kilka przykładów oraz krótko opisano jeden konkretny przypadek.

Zapomnijmy przez chwile o wymienionych zjawiskach i przypatrzmy się trochę zmienionemu „zakładowi Pascala”. Jeżeli wierzy się w Boga i żyje w zgodzie z przykazaniami, a po śmierci okaże się że On istnieje, to wtedy zyskujemy życie wieczne w niebie. A nie wierząc w Boga i żyjąc do końca źle, po śmierci czeka nas wieczne piekło. Natomiast jeżeli Boga nie ma, to my wierząc w Niego i żyjąc dobrze nic nie tracimy.
WNIOSEK: Opłaca się wierzyć w Boga, ponieważ żyjąc zgodnie z przykazaniami, stajemy się lepsi i szczęśliwsi oraz sprawiamy przez nasze dobre postępowanie, że innym łatwiej się żyje, a poza tym możemy zyskać niebo, jeżeli ono istnieje. Słowem: świat staje się lepszy.

Ostatnio zmieniany: 8 lata, 1 miesiąc temu przez frater.
Temat został zablokowany.

Odp: 100% dowód na istnienie Boga 8 lata, 1 miesiąc temu #2749

  • Tengel000
  • ( Gość )
"Zaburzenia urojeniowe (dawniej paranoja prawdziwa, obłęd, z grec. παρά - "obok, poza" i νους - "rozum, sens") - usystematyzowane urojenia.
Omamy występują sporadycznie, struktura osobowości jest zachowana.

Wszystkie postaci obłędu zawierają urojenia, opierające się na błędnej interpretacji rzeczywistych spostrzeżeń. Przeróbka spostrzeżeń jest pod względem formalno-logicznym prawidłowa, błędne jest tylko założenie urojeniowe.

W każdym obłędzie, urojenia tworzą zwartą, usystematyzowaną całość, są logiczne pod względem formalnym. Chorzy dążą do uzasadnienia swoich przekonań. Brak rozpadu struktur osobowości i zaburzeń kontaktu emocjonalnego. Urojeniom towarzyszy właściwy wydźwięk afektywny.
W obłędzie prześladowczym afekt napięty, lęk, działania obronne.

Urojenia paranoiczne są usystematyzowane, a w wyrażanych urojeniowo treściach występuje spójność. Charakterystyczną cechą paranoi prawdziwej jest to że urojenia dotyczą jednej tematyki.

Paranoia - choroba psychiczna, choć nie jest przez wszystkich traktowana jako choroba, lecz jako zespół.

Wynika to z tego, że w chorobie tej doznawane przez chorego urojenia otoczenie traktuje raczej jako cechę charakteru, niż chorobę. Można pokusić się o stwierdzenie, że każdy zna jakąś osobę, która ma pewne poglądy, nie oparte na żadnych przesłankach, które podzielałoby otoczenie i w tych poglądach jest niewzruszona.

Wskutek częstego faktu, że człowiek ten właściwie wypełnia swoje role społeczne (pracownika, ojca/matki, kolegi itp.) urojenia paranoiczne nie są uważane przez innych za chorobowe."

http://www.youtube.com/watch?v=9sBRUHM_xTg&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=A1NawJTAVUg&feature=related
Ostatnio zmieniany: 8 lata, 1 miesiąc temu przez .
Temat został zablokowany.

Odp: 100% dowód na istnienie Boga 8 lata, 1 miesiąc temu #2750

  • sylka1989
  • ( Moderator )
  • Offline
  • Administrator
  • Posty: 894
  • Oklaski: 36
Tengel o co ci chodzi??
Wieczny odpoczynek racz im dać Panie a światłość wiekuista niechaj im świeci, a dusze wiernych zmarłych niech odpoczywają w pokoju szczególnie tych co z nikąd nie mają pomocy Amen

Maria Simma

Dusze czyśćcowe mówią, że wielu ludzi dostaje się do piekła, ponieważ za mało ludzi modli się za nich. Przez odmawianie rano i wieczorem poniższej modlitwy odpustowej, wiele dusz uratować można przed potępieniem. Simma widziała pewnego razu takie dusze, których losy ważyły się między piekłem i czyśćcem.

O Najłaskawszy Jezu, miłośniku dusz, błagam Cię przez konanie Najświętszego Serca Twego i przez boleści Matki Twej Niepokolanej, obmyj we Krwi swojej grzeszników całego świata, którzy teraz konają i dziś jeszcze umrzeć mają. Serce Jezusa konające, zlituj się nad konającymi. Serce Maryi pod krzyżem omdlewające, módl się za umierającymi. Amen





Strona o Czyśćcu bardzo polecam i zapraszam ;

czysciec.npx.pl/news.php
Temat został zablokowany.

Odp: 100% dowód na istnienie Boga 8 lata, 1 miesiąc temu #2751

  • Tengel000
  • ( Gość )
O to, że na siłę próbujecie ludziom coś wcisnąć jako "100% dowód" nie dając im szansy wyboru. Chodzi mi też o to, że widocznie nawykliście do kasowania postów, które negują wasze zdanie. A to droga Pani bardzo niekulturalne i wbrew zasadom dobrego wychowania. Mało tego ustawa ACTA nie weszła w życie i zdaje się, że wolność słowa w internecie nadal jest w mocy prawa. Mniejsza o to. Linki w poprzednim poście wstawiłem ponieważ są one dla mnie równie wiarygodne jak cała reszta w tym temacie. Czyli w ogóle. A już na pewno nie jest to żadne "100% dowód na istnienie Boga".

100% dowód na jego istnienie uznam wtedy gdy mi go przedstawicie osobiście. Gdy będę miał możliwość porozmawiania z nim tudzież ujrzenia jak potwierdza śmiałą tezę iż naprawdę jest Bogiem chociażby miał przy tym milczeć.

Do tego czasu powstrzymajcie się z osądami co jest 100% dowodem na jego istnienie.
Temat został zablokowany.

Odp: 100% dowód na istnienie Boga 8 lata, 1 miesiąc temu #2752

  • sylka1989
  • ( Moderator )
  • Offline
  • Administrator
  • Posty: 894
  • Oklaski: 36
Po pierwsze nikt nikomu na siłe ludziom nie wciska jeśli nie chcesz to nie wierzysz.Jeśli wydaje ci się że tym słownictwem zdenerwujesz nas lub chcesz zobaczyć jak to Chrześcijanie się denerwują to źle trafiłeś po prostu nie czytaj nie zagladaj na takie fora jak się nie podobają .Jeśli chodzi o posty czy cenzurowanie to też mamy uczucia i też nas nie które rzeczy bolą a jeśli przedstawiam dane które ta osoba nie chce obalić tylko zmienia na inny temat lub ciągle pyta dlaczego nie chcesz z uwierzyć bo stawiam nowe sugestie co do prawdziwości Objawień i dyskusja czyja to racja jest lepsza to sorry.Jeśli chcesz pogadać normalnie to możemy ale jeśli zamierzasz dalej wyzywać nas od religijnych oszustów itp to wybacz nikt nie będzie dyskutował na ten temat

Pozdrawiam i życzę miłego dnia
Wieczny odpoczynek racz im dać Panie a światłość wiekuista niechaj im świeci, a dusze wiernych zmarłych niech odpoczywają w pokoju szczególnie tych co z nikąd nie mają pomocy Amen

Maria Simma

Dusze czyśćcowe mówią, że wielu ludzi dostaje się do piekła, ponieważ za mało ludzi modli się za nich. Przez odmawianie rano i wieczorem poniższej modlitwy odpustowej, wiele dusz uratować można przed potępieniem. Simma widziała pewnego razu takie dusze, których losy ważyły się między piekłem i czyśćcem.

O Najłaskawszy Jezu, miłośniku dusz, błagam Cię przez konanie Najświętszego Serca Twego i przez boleści Matki Twej Niepokolanej, obmyj we Krwi swojej grzeszników całego świata, którzy teraz konają i dziś jeszcze umrzeć mają. Serce Jezusa konające, zlituj się nad konającymi. Serce Maryi pod krzyżem omdlewające, módl się za umierającymi. Amen





Strona o Czyśćcu bardzo polecam i zapraszam ;

czysciec.npx.pl/news.php
Temat został zablokowany.
Wygenerowano w 1.60 sekundy