Św Hildegarda, Doktor Kościoła, ciekawie opisuje w swoich dziełach jak to było z tym stworzeniem człowieka. Otóż człowiek, ten pierwszy, miał inne ''właściwości'', można by to tak ująć. Jego ciało było jakby ciałem bardziej duchowym niż cielesnym, był jakby światłem, przepełniony ogniem Bożym, światłem Bożym. Nie potrzebował tak snu i pokarmu jak dzisiaj tego potrzebuje człowiek, to go nie determinowało. Jego ciało było doskonale połączone z duszą i stanowiło jedność.

Człowiek był częścią mikrokosmosu i całe stworzenie było przeniknięte tym Bożym światłem. Po grzechu pierworodnym człowiek traci to wszystko, jego ciało staje się ciałem materialnym, potrzeba jedzenia i snu staje się koniecznością, determinującą człowieka, ciało traci nadprzyrodzone właściwości, stając się ciałem zniszczalnym i ziemskim. Doskonała jedność duszy z ciałem zostaje zachwiana, zaburzona. Ciało, zmysły zaczynają panować. Materia zaczyna panować. To zaburzenie sięga całego kosmosu, nie tylko istoty człowieka.

Tym samym, człowiek staje się bardziej materialny, instynktowny, podległy ciału i materii, należąc bardziej do świata zwierzęcego, ziemskiego, materialnego. Ewolucja byłaby zatem rodzajem regresu człowieka a nawet całego stworzenia / kosmosu, gdzie grzech pierworodny zaburza tę doskonałość stworzenia jakie miało miejsce na początku. Ewolucja byłaby procesem cofnięcia się człowieka w materialne bardziej istnienie, gdzie człowiek otrzymuje ciało podległe materii, istota jego ciała a nawet całego bytu zmienia się diametralnie.